huidhonger…

 

Vorige week maandag was ik, zoals gewoonlijk eens om de vier weken, in het ziekenhuis, ik lag wat te lezen terwijl de vloeistof van mijn baxter traag door mijn aderen mijn lichaam insijpelde toen er op de kamerdeur werd geklopt. Een ietwat verlegen man kwam schoorvoetend de kamer binnen en stelde zich voor als ‘de masseur’ van dienst.
Dat was nieuw op de afdeling oncologie en vanaf heden kon iedere patiënt die het wenste zich tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis door hem laten masseren. Hij beloofde een zachte massage die de pijn kon verlichten, het hoofd leeg maakte of je eventjes al je zorgen deed vergeten. Mijn kamergenote was meteen laaiend enthousiast en maakte een afspraak, ik niet, ik was niet enthousiast en ik maakte geen afspraak en wist dat ik nooit een afspraak zou maken, en toch..

Ik heb een grote behoefte aan aanraking, aan huid op huidcontact, een sterke behoefte aan lichamelijk contact, aan aanraking via mijn huid, aangeraakt worden, huidhonger dus. Het voelt echt als honger maar niet uit mijn maag maar uit mijn huid. Mijn maag knort als ze voedsel wil, mijn huid schreeuwt, in stilte, naar huidcontact. Mijn huid tintelt maar ook mijn hersenen geven signalen, ik wil aangeraakt worden…
Wat belet je dan, hoor ik je vragen, als een vriendelijk masseur zijn diensten aanbied op een presenteerblaadje?

Maar zo eenvoudig is mijn huidhonger niet te stillen.
Zoals je weet ben ik fysiek heel afstandelijk, ik verdraag alleen knuffels en aanrakingen van mijn geliefden en mijn goede vrienden.
Sommige feestjes en verjaardagspartijen zou ik liever vermijden omdat ik de traditie van drie zoenen verschrikkelijk vind.
Dus kan lang niet iedereen mij de juiste aanraking geven op de juiste manier en op het juiste moment. Ik wil een omhelzing die oprecht is en niet omdat ik toevallig huidhonger heb, ik wil de eerlijkheid en de warmte van de ander om te voelen dat ik leef.
Als ik lange tijd op mijn honger moet blijven zitten word ik verdrietig.
Niet dat ik moet huilen of dat ik niet meer functioneer maar ik voel me dan lichtjes melancholisch worden, dan word ik heel sterk de afwezigheid van mijn geliefden gewaar.

In Japan hebben ze er iets op gevonden, in Japan leven er zeer veel eenzame japanners en die kunnen zich tegenwoordig laten aanraken door een professionele knuffelaar of knuffelaarster, zij die er behoefte aan hebben kunnen een beroep doen op ‘free hugs’, al zijn ze niet gratis, ze hebben er dus een beroep van gemaakt, het beroep is vrij nieuw maar is onmiddellijk een gigantisch succes en omdat ze niet aan de vraag kunnen voldoen staat het reeds gerangschikt als knelpuntberoep en de professionele knuffelaars gaan nog verder, de eenzame japanners kunnen hen nu ook inhuren om naast ze te slapen, geen seks, gewoon een warm lijf in je bed omdat elke mens nu eenmaal nood heeft aan menselijke warmte.

Mijn geliefden en mijn vrienden weten dat ik fysiek gereserveerd ben en dat ik het onderscheid maak, met hen heb ik graag huidcontact met anderen niet.
Niet iedereen maakt dat onderscheid en dat is soms lastig om uit te leggen.
Ik wil huid op huidcontact met de juiste persoon en op het juiste moment en dat moet je niet verwarren met seksueel contact want daar heeft het niets mee te maken.

Om mijn knorrende maag te stoppen voel ik de onbedwingbare behoefte aan eten, toch eet ik niet om het even wat, ik stil mijn honger niet met brol.
Met de stille schreeuw van mijn huidhonger is het vergelijkbaar, ik wil huid op huid contact maar niet met zomaar iemand…

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.